Wypadki do których nie doszło (całe szczęście!)

I znowu stres!!!!

Zdjęcie powyżej pokazuje nasz wyjazd z podwórka (po lewej stronie, z moim czarnym autkiem).

Podwórko jest szerokie (nie widac na zdjeciu), obok mojego autka wjeżdża spokojnie VW caddy, i ma jeszcze miejsce z prawa i lewa do wygodnego wsiadania. Można dobrze manewrować autami.

Widoczność (jak widac) jest doskonala na prawo i lewo. 

Ale od początku 😀 

Mieszkamy przy uliczce z ruchem uspokojonym, czyli wszyscy oprócz aut mają pierwszeństwo. Wiem o tym, wyjeżdżam z naszego podwórka bardzo ostrożnie i pomału, szyja mnie boli od krecenia w prawo i w lewo... 

Moim autkiem wyjeżdżam tyłem, McGyver swoim Caddy przodem.

Pie...ne rowery elektryczne są bezgłośne i rozpędzaja się do szybkości ponaddźwiękowej, mają w d..ie znaki drogowe, bo nie mają tablic rejestracyjnych. Jeszcze gorsze są hulajnogi, na których nastolatki jeżdżą wgapione w telefon, albo we dwoje nie zwracając uwagi na nic.

Ulica ma co kilkadziesiat metrów wysepki z krzakami i drzewami, co powinno wymuszać ograniczenie prędkości, ale.... No właśnie jak wyżej.

Zza tych drzew i krzaków startują te rakiety,  których wcześniej nie widzisz....

Stres pierwszy: 

w połowie naszej ulicy małe skrzyżowanie, McGyver przyhamowuje (uliczka od prawej, czyli oni mają pierwszeństwo), nagle z prawej strony, od tylu! wyprzedza nas skuter z prędkością rakiety! ... gdybyśmy jechali trochę szybciej, to już bylibyśmy tuż przy ogrodzeniu następnego domu, a koleś miałby czołówkę z płotem!

Stres drugi:

wyjeżdżamy z naszego podworka w prawo, jesteśmy już na uliczce, auto stoi w poprzek ulicy, 10m od nas idzie mama z dzieckiem na małym rowerku. Pilnuje go mówi żeby stanął, ale dziecko rozpędza się coraz bardziej, matka krzyczy, my stoimy, dziecko wjeżdża rowerkiem w auto i spada z niego. Nic mu się nie stało, rowerek bez szkód, auto porysowane.

Ja w szoku (mam już w oczach policję i karetkę)!, McGyver w szoku(on prowadził), matka w szoku przeprasza za uszkodzenie auta, dziecko spokojnie otrzepuje spodenki (było w kasku) i się śmieje...

Stres trzeci:

wracamy z zakupów,  stajemy wzdłuż uliczki przed podwórkiem,  ja muszę wysiąść, otwieram drzwi prawe jednocześnie patrząc w lusterko, i w tym momencie mija nas rowerzystka na elektrycznej "rakiecie" ! Noż k....a! Gdybym nie miała  nawyku otwierania prawych drzwi LEWĄ ręką, to kobieta miałaby piękną czołówkę z drzwiami! I nie było jej widać jak stawaliśmy....

Dla niezorientowanych: 

jak się otwiera drzwi lewa ręka, to to trzeba się troszkę pochylić do przodu, i wtedy glowa automatycznie się skręca trochę w prawo, co wymusza spojrzenie w lusterko. Nawyk wyrobiony w Niemczech, gdzie rowery zasuwają jak chcą.

Taki post mi wyszedł, bo mnie ta bezmyślna rowerzystka wku....la. Ona miała na dodatek pusta ścieżkę rowerową 2m w prawo!

Na zdjęciu poniżej widać wysepkę z drzewem. Pomiędzy wysepka z drzewem (i autem) a żywopłotem biegnie wzdluz uliczki wygodna ścieżka rowerowa:

Dlatego jeżdżę autem tylko po naszej wsi, gdzie prawie wszystkie uliczki mają ograniczenie do 30km/godz, mogę sobie turlać się autkiem wolniutko, mogę stawać na sporych parkingach przed sklepami i wybierać sobie wygodne miejsce do parkowania.

***************

Chciałam pokazać mój nowy prysznic, jest gotowy od paru tygodni, bardzo wygodny, ale przełożę to na następny raz 😀

Pozdrawiam, i do następnego napisania!

I do przodu!

Moje nóżki pooperacyjne mają się nieźle.

Po zdjęciu pończoch dwa dni po operacji zobaczylam siniaki w ilości sporej, na obu nogach, od góry do dołu, i żadnych ran ciętych. 

Dziś już dwa tygodnie minęły, siniaki się zmniejszyły, przerabiają kolory, teraz dążą do żółtego  😀

Nic mnie nie bolało i nie brałam żadnych tabletek .

A umycie się pod prysznicem po tygodniu niemycia było boskie!!!!!

Żeby mi nie było za dobrze, to nadal noszę pończochy kompresyjne, codziennie rano jęczę, stękam, ciągnę, bo to jakby naciągać na nogę dętkę rowerową o średniej średnicy  😀😃🙂🙃, no ale wieczorem ściągam z rozkoszą. 

Byłoby łatwiej, gdyby nie ta szaleńcza temperatura.... 

A to przecież jeszcze nie koniec 😩, zalecenie lekarza: nosić jeszcze do końca sierpnia.

Czwartek:

Na dodatek prysznic nadal się buduje, ale przyjechała brygada budowlana w ilości cztery 😀 - dwie psińce, córka i jej kolega budowlaniec, wszyscy chętni i zwarci do roboty!!!!

Psice kopią doły (w ogródku), córka kupuje lody, świeże bułeczki i gotuje, McGyver zamyka się w warsztacie, a ja przeszkadzam, plączac się wszystkim pod nogami  😀😃🙂🙃

W piątek i sobotę ściany były zagruntowane i kafelki położone, dwa progi "przeciwwodne" wmurowane i wylana pierwsza warstwa podłogi. Teraz dwa dni schnie, zakaz wchodzenia.

Niedziela wieczór:

Dwa tygodnie spokoju, córka wróciła do pracy, majster pojechał na dwa tygodnie na urlop, a McGyver odpoczywa po "rządzeniu" i regeneruje siły na "za dwa tygodnie" :)))

Stan obecny jest taki:

Jak widać do kibelka wchodzi się przez prysznic :)

No cóż, jak się nie ma co się lubi, to się robi jak się da  :))))

Zaletą tego rozwiązania ma być możliwość wjazdu wózkiem inwalidzkim do prysznica i dalej do kibelka. 

Składane siedzisko na ścianę i uchwyty mają dbać o bezpieczeństwo.

Dobra ściągaczka wody powinna dać sobie radę z wodą po kąpieli, a progi zatrzymać wypływ. Podłoga ma być nie śliska, a w czasie kąpieli mata przeciwpoślizgowa.

W ten sposób możemy mieć wszystko na poziomie parteru.

Jak będzie potrzeba, to rampa z jadalni na taras umożliwi wyjcie do ogrodka i na ulicę :) 

A dopóki jesteśmy mobilni to korzystamy z łazienki na pierwszym piętrze, albo z prysznica w piwnicy.

Tyle na froncie robót 😀 

I po operacji, przeżyłam :)

(W poniedzialek)

No to juz po operacji,  w obu nogach od góry do dołu spalili mi laserem po kilka pokręconych żył....

Nie miałam przyjemności oglądania operacji na monitorze, ani podsłuchiwania chirurga i anastezjologa, bo mnie raz dwa trzy uśpili i po 1,5 godzinie obudzili :)

Wyjęli ze mnie jakieś rurki, przykryli kołderką, troche podnieśli tułów do góry i nakarmili dwoma herbatnikami i filizaneczką wody. 

Już byłam ubrana w gustowne pończoszki kompresyjne (moje), włożyłam spodenki i buty i poczekałam chwilkę na McGyvera,  którego wezwali telefonicznie do biednej żonki :) 

Od przyjścia do wyjścia trwało około 3 godzin.

Taki wojskowy kolorek sobie wybrałam, drugi komplet mam jasnoniebieski. 

Pojechaliśmy do domu, napiłam się kawy i poszłam spać.... 

Tego popołudnia włóczyłam się tylko po domu, troche otępiała,  następnego dnia (wtorek) na kontroli ściągnęli mi pończoszki, bandaże, plastry, zabandażowali na nowo, pozalepiali, i naciągnęli niebieskie pończoszki :)

I znowu nie miałam okazji obejrzeć nóżek, bo dwie pielęgniarki skutecznie mi wszystko zasłoniły....

Wygonili do domu (wtorek rano) z przykazaniem, żebym się oszczędzała, trochę po domu dreptała i NIE zdejmowała pończoch, i nie kąpała się aż do soboty!!!!

W sobotę wolno mi zdjąć te pończochy, odwinąć bandaże i "delikatnie" wziąć prysznic. 

I nie wycierać tylko osuszać....

Myję się mokrym ręcznikiem, włosy nad wanną i marzę o sobocie.... jeszcze dwie noce i dwa dni..... :)))))

Dzisiaj połaziłam po dwóch sklepach z dobrem wszelakim, w Action kupilam jak zwykle dwie pary małych nożyczek, przedłużacze do prądu i śliczne notatniki, a w Phillipsie trochę żarełka dla McGyvera. 

Mam zamiar zabrać się szybko za szycie, a właściwie przerabianie, bo:

w te gustowne pończoszki muszę się jeszcze odziewać przez co najmniej dwa miesiące, a że jest lato, to potrzebuję luźne krotkie spodenki i odpowiednie kolorem bluzeczki :))))